Równie zwykła, co niezwykła historia miłości dwojga, jak to się ładnie mówi, "życiowych rozbitków". Pomimo że temat bardzo temu sprzyjał, udało się uniknąć taniego melodramatyzmu i stworzyć kameralny, nienachalny obraz. Role życia zagrali Cage i Shue, na uwagę zasługuje też muzyka, świetnie ilustrująca to, co dzieje się na ekranie. Sam problem alkoholizmu pokazany jest tu mimo wszystko trochę zbyt estetycznie, ale też nie wyobrażam sobie tego filmu zrobionego inaczej. Piękne kino, po prostu.